Vandaag is mijn eerste keer

Voor alles is een eerste keer. Soms gaan eerste keren voorbij zonder dat we beseffen dat het een eerste keer is. Andere eerste keren maken we bewust als eerste keer mee. Soms gaan ze gepaard met plezier, opwinding, blijdschap of gevoelens van geluk. Waar andere eerste keren gepaard kunnen gaan met pijn, angst, verdriet, gevoelens van onmacht of onzekerheid. Voor mij is dit moment, het moment waarop ik voor het eerst een gedicht mag plaatsen op de site van Stichting Kanjer; een bewuste eerste keer. Ik voel me vereerd dit te mogen doen. Ik voel het ook als een verantwoordelijkheid. Ik wil het goed doen. Uit eerbied voor jou, de lezer en uit eerbied voor alles waar Stichting Kanjer voor staat.

Ik kijk er naar uit vanaf nu elke twee weken één gedicht of enkele samenhangende gedichten met je te delen. Mijn gedichten raken aan universele levensthema’s. Ik hoop dat ze als een klankschaal mogen dienen voor wat in jou gezien wil worden. Maar ik hoop vooral dat jij je gezien zult voelen via mijn gedichten. Want hoewel we allemaal uniek zijn en onze eigen unieke weg afleggen, zijn we niet alleen!

Liefs,

Marion Tuik

Aldus sprak Licht
“Als we dan op pad gaan, zul je me dan altijd met je meedragen”, vroeg Licht. “Ook op momenten dat je het gevoel hebt dat ik er niet meer ben. Zul je dan op zijn minst nog het besef hebben van mijn aanwezigheid. Ook als Donker of Duister op je pad komen?”.

Wist ik veel. Ik kende allen nog maar Licht. Tot dat moment. Dus “ja”, zei ik vol overtuiging. “Ik zal je altijd met me meedragen”.

“Dan gaan we nu op pad!”, zei Licht. “Dus vergeet niet, hoe donker het ooit ook zal worden, ooit wordt het weer lichter. Omdat ik jou ben en jij mij”.

Wist ik veel. Ik wilde slechts één ding: Beginnen aan een nieuw begin!

En zo begon mijn reis.

Mensenleven
Ik peil de diepte
En waag de sprong
Ooit land ik weer
Waar ik begon
Een mensenleven
Rijker